sacral_BY

#жодзішкі #sacral_catholic Прыплылі ў Жодзішкі. Ч\б-здымак з папярэдняга допісу паказвае ня толькі нямецкі мост, але і краявід гэтай вёскі. А на ўзвышшы касцёл, які сёння пакажу ў яго сучасным выглядзе. Найсвяцейшай Тройцы☝️ Самі Жодзішкі ўпершыню згадваюцца…

#waldmachtfrei
Даўно не было рыштункавай рубрыкі. А тут вось нагода з'явілася. Назьбіраў пэўных рэчаў і пайшоў у лес. Разам з краявідамі падзівіцеся, што атрымалася.
1. Канешне, пры такім надворʼі было празмернасцю, але вось узяў і ўсталяваў тэнт, 3х4м. Па зразумелых прычынах ня ведаю яго сапраўднай трываласці да дажджу, але хавацца будзе зручна. Нават з маленькай кампаніяй 3-4 асобы. Думаў, ці не заночыць без другога слою на намёце, але спужаўся, што ноччу ці раніцою будзе халадно ды вельмі волка. Нічога, яшчэ паспрабую. Сапраўды цікавае пытанне: як сушыць на балконе гэтыя 12 квадратаў? (набыў за 55р.)
2. Новая, так бы мовіць, кухня. Інтэграваная сістэма гатавання. Кацялок з радыятарам, газавы пальнік, падстаўка пад балон. FireMaple – кітайскі (і больш танны) аналаг Jetboil. Бачыў раней гэтую рэч у справе і вырашыў адмовіцца ад ультра-лёгкай тытанавай BRS у бок больш практычнай. Грэе хутка і эканомна, эрганамічна складваецца разам з балонам, выглядае прыгожа! У камплекце ёсць падстаўка на пальнік для іншага посуду акрамя роднага рондаля. (на 1 літр каштаваў каля 200 р.)
3. На здымках яшчэ можаце заўважыць плястыкавую лічынку стала. Рэч цікавая, але ня вельмі практычная. Дакладней так: вельмі зручна ператвараецца ў бязважкі аркуш і хаваецца дзе заўгодна, каштуе 20 р. Але трэба разумець, што багаты стол на гэтым не накрыеш. Так, міску паставіць і кубак. Пажадана паасобку. Пэўная зручнасць у гэтым ёсць. Дарэчы, існуюць міскі, кубкі такога ж кшталту.
У каментары напішу яшчэ пра адно набыццё. Бонусам, так бы мовіць. Бо не зфотаў у натуральным асяроддзі.

А яшчэ нагадаю пра ранейшыя допісы, прысвечаныя рыштунку, якім карыстаўся\карыстаюся ў падарожжах:

Не даю спасылак, бо на маркетплэйсах тавары з'яўляюцца і знікаюць з зайздроснай хуткасцю, але калі ёсць пытанні, прапановы, давайце абмяркуем.

#лыскава #гара_цэгла #sacral_catholic
Кожная руінка па-свойму прыўкрасная, але рэдка іх можна назваць унікальнымі. Голыя муры з рэшткамі тынкоўкі. Цудоўна, калі захаваўся дах, купалы ці нават мармуровыя пліты ды недабітыя алтары. А вось каб захаваліся нейкія роспісы... У галаву прыходзіць толькі Але паглядзіце што тут у нас? Тат-так, шмат фрагментаў там-сям. На жаль, не знайшоў інфы, калі зроблены роспісы. Улічваючы пажары, перабудовы ў праваслаўную царкву і наадварот (дарэчы, вежа з'явілася толькі ў пачатку ХІХ ст.), наўрад ці малюнкі равеснікі храму. Але сеціва паведамляе, што частка выканана ў стылі грызайль – манахромны стыль, што імітуе скульптурны рэльеф. Але ж на здымках бачым адценні больш, чым аднаго колеру. Ну ладна, хай мастацтвазнаўцы рассудзяць.

Алтарныя калоны тут і на здымках папярэдняга допісу выглядаюць мармуровымі, але гэта таксама размалёўка. А яшчэ ў папярэднім допісе насупраць храма бачны будынак. Ён таксама з XVIII ст. Былы жылы корпус кляштра кангрэгацыі манахаў-місіянераў (лазарысты?). Пабудова больш утылітарная, таму зараз выглядае ня толькі дагледжана, але і ўтрымлівае ў сябе мясцовую лякарню.

#лыскава #гара_цэгла #sacral_catholic
Давайце паглядзім сёння на руіны храма XVIII ст. Знаходзіцца былы касцёл у вёсцы Лыскава Пружанскага раёну, недзе паміж... нават ня ведаю, да чаго тут прывязацца? Непасрэднай дарогі да нейкіх значных населеных пунктаў быццам і няма, без чыгункі побач. Магчыма таму доўгі час не атрымлівалася сюды трапіць, пры тым, што жаданне такое маецца вельмі даўно.
А што такога? Хіба мала ў нас барокавых руінаў? У тым ліку тых, што даўно свяціліся на канале.
Па-першае, мала, трэба яшчэ! Кожны занядбаны храм - асобны скарб, прыгажосць, уражанні, што атрымалася займець, пакуль яно ўсё не развалілася. Па-другое, гэты касцёл мае рэдкую для такіх будынкаў асаблівасць. Але ў лепшых традыцыях стварэння інтрыгі, пра яе распавяду і пакажу ў наступным допісе. А пакуль старажытныя муры.
Магчыма, нехта ўжо ведае ці нават бачыў уласнымі вачыма?

Дарэчы, трапіць у Лыскава атрымалася амаль выпадкова. Везлі мяне на аўта па іншых справах і вёска трапілася на шляху. Запатрабаваў прыпынак і ніхто са спадарожнікаў аб гэтым не пашкадаваў. Спадзяюся, і вы не пашкадуеце аб змарнаваным часе на прагляд здымкаў.

#sacral_data
Сёння ўспамінаем славутага навукоўца з ХІХ ст. народжанага 18 красавіка 1838 г. у маёнтку Адамарын (суч. вёска Дубрава) – Уладзіслава Дыбоўскага. На канале ўжо былі прысвечаныя яму павярхоўныя допісы: шляхціц, даследчык, трошкі паўстанец, брат выбітнага навукоўца!
Звычайна Уладзіслаў трошкі схаваны ў цені брата Бенедыкта, які шмат падарожнічаў, шмат дзе працаваў і выкладаў. Пра Бенедыкта інфармацыі можна знайсці быццам значна больш.
Уладзіслаў быў чалавекам хваравітым і яму не «пашчасціла» быць сасланым у далёкія Сібіры-Байкалы, яго дзейнасць была больш кабінетнай (хаця ён шмат працаваў з раслінамі Наваградчыны), але гэта ня значыць, што ягоны ўклад у навуку быў менш вартым.
Зноў жа, ня будзем сёння засяроджвацца на пераліку дасягненняў і рэгаліяў, а пашукаем цікавыя факты з жыцця чалавека. Асобы. Пачнем з далечыні. Вось трошкі складанасцяў з хворага дзіцячага жыцця, якія выглядаюць жахліва, але і трошкі іранічна з вышыні сучаснага чалавека:

У Менску быў скліканы кансіліум, які вырашыў, што дзіцяці трэба лячыць электрычнасцю. У Ваньковічаў у Сляпянцы, паблізу горада, была электрафорная машына з вялікім шкляным кругам[😮...] Дзіця клалі на ізаляваны столік, круцілі кола і пускалі ток праз апухлую хворую нагу. Калі гэткае лячэнне не дапамагло, сказалі, што трэба звазіць малога пацыента ў Вільню...

Наступным лекарам стаў нейкі Іцэк з Івянца. Сродак, які ён рэкамендаваў, было абкладанне хворай нагі тоўчанымі рачнымі ракамі. Калі не дапамагло, Іцэк сказаў, што ён ведае яшчэ больш дзейсны сродак, менавіта – вараныя мазгі зайцаў.

Калі лячэнне спынілі, дзіця паволі, вельмі паволі пачало вяртацца да нармальнага стану🫤

Інфа паводле кнігі «Рыцар навукі з Нянькава». Вось такое сёння. Калісьці працягнем цікавыя ўспаміны з жыцця славутага земляка.

#sacral_data
4 красавіка 1683 года пайшоў з жыцця Багуслаў Казімір Маскевіч. Нарадзіўся ён у маёнтку што на Наваградчыне. А вось дзе і як памёр - невядома. Шкада, не было каму пра гэта напісаць (ці не дайшоў [да мяне] дакумант). Але самога сабжа сёння згадваю праз тое, што пісаць ён любіў і пакінуў нам цікавыя ўспаміны пра ўласнае жыццё і падзеі ў Рэчы Паспалітай XVII ст.
Ён ужо пра аблогу Бабруйску падчас казацкага паўстання Хмяльніцкага. Уласна, першы дыярыюш (то-бок, дзённік), які дайшоў да нас, прысвечаны тым падзеям і ягонаму ў іх удзелу ў 1643—1649 гг.
Другі дыярыюш прысвечаны захопу Іванам Хаванскім тэрыторыі Беларусі ў часы 13-гадовай вайны і сканчаецца на перамозе польска-літоўскага войска ў бітве пад Палонкай ў 1660 годзе.
Вось вам некалькі цытатак без кантэксту, дзеля ўзбуджэння жадання азнаёміцца (а ў каментарах будзе само чытво😉):

Я, Маскевіч, ашмянскі маршалак, страціўшы коні (бо ўжо ўвосень паздыхалі) i хлеб праз неўраджай, быў вымушаны застацца ў той грамадзе з панам падсудкам, на што не магу скардзіцца, бо ўсе мы штодня былі ў небяспецы. I калі б нашыя войскі прамарудзілі яшчэ тыдзень, усіх нас аддалі б пад меч. То хай будзе Богу хвала, што прыспешыў нашае войска i даў яму хуткую перамогу над непрыяцелем.
Сапраўды, пра яго сказана даўней: князь золатам напісаў, a ваявода лайном запячатаў
прапаршчык Васіль Падрэзаў прапанаваў быў, зрабіўшы ўначы вылазку з замка, усіх выразаць. Але капітан строга яму тое забараніў, i ўначы яны пабіліся між сабою. Капітан усё ж перамог i не дазволіў, з ласкі Божай, учыніць разні i вылазкі з замку.
Падчас таго штурму забілі некалькі вусатых баб, якіх нашыя бачылі пазней, прагульваючыся.
Спачатку я не хацеў піць, а калі той змусіў просьбай, то добра - хаця i навобмацак падпіў. Аж пад вечар ад таго мёду зрок мой паправіўся, i тая [немач] больш не вярталася.
Думаў, прачытаўшы дыярыюш, што складу нешта прыгожа-паслядоўнае з успамінаў, але сьмерць, як заўжды, заспела знянацку, сіл і часу разбіраць свае старыя нататкі не было, таму вось так. Але чытво займальнае. Раю.